Getagd: Daniel Cornelissen

Dromen van een ander leven – Oerol 2018

Foto: Moon Saris

Op Terschelling vond de afgelopen tien dagen de zevenendertigste editie van Oerol plaats.Verspreid over het eiland gingen in bossen, boerderijen, strand en duinen negentien voorstellingen in première.

In een hooggelegen duincomplex nabij de karakteristieke vuurtoren, speelt de voorstelling George en Eran worden racisten. Daarin vragen George Tobal en Eran Ben-Michaël (Syriër en Jood), samen met Milan Sekeris (witte Nederlandse man) en Myrthe Huber (vrouw) zichzelf de vraag: ben ik een racist? Al gauw verliezen ze zichzelf in goede bedoelingen, goedpraterij, seksisme en discriminatie in het algemeen.

Zo vindt Tobal dat hij recht heeft zichzelf ‘neger’ te noemen, de anderen vinden hem daar niet zwart genoeg voor (“je bent bruin!”). Tobal spreekt Ben-Michaël aan op wat hij ‘spinning Jew’ noemt (zelf iets fout doen en het dan vervolgens zo omdraaien dat je toch als slachtoffer uit de bus komt). De sullige Sekeris wil het vooral voor iedereen goed doen; hij voelt zich bovendien niet zo snel beledigt (“dus je hebt zelfs het privilege te kiezen wanneer je beledigd bent?”) en Huber is gewoon vrouw dus die mag meestal toch niet meepraten. Lees verder

Ironisering van patriarchaal vastgoedwezen

Foto: Tom Sebus

Vastgoed B.V. · Senf theaterpartners, Kemna Theater
Gezien: 9 oktober 2017, Theater DeLaMar (Amsterdam)
★★★☆☆


Vastgoed B.V. toont een geïroniseerde schets van een gekapitaliseerde wereld, waarin uitsluitend mannen de dienst uitmaken, waarin elk moment van zwakte meteen ongenadig afgestraft wordt, waarin racisme en seksisme als normale omgangsnormen gelden. ‘Een vent is wat-ie verkoopt. En jij zit alleen maar te kutten’, dat soort taal. David Mamet schreef het stuk (Glengarry Glen Ross) in 1982, tien jaar voor de verfilming ervan.

Het stuk speelt zich af op een grootstedelijk makelaarskantoor. Scenografen Thomas Rupert en Roos Veenkamp ontwierpen een duistere ruimte met op de achterwand geschilderde doeken waarop immense wolkenkrabbers prijken. Boven de acteurs hangt een ingenieuze constructie van tl-verlichting, die gaandeweg neerdaalt. Verder een lege speelvloer; de ego’s van de personages krijgen zo alle kans om de ruimte op te vullen. Lees verder

Zien en, vooral, gezien worden

Foto: Sanne Peper

Een meeuw · Toneelgroep Oostpool
Gezien: 23 maart 2017, Theater de Veste (Delft)
★★★☆☆


Al bij aanvang staan de acht acteurs keurig in een rij op het voortoneel en buigen. Duidelijk: deze personages in Een meeuw houden van een publiek, ze willen gezien worden.

Deze uitdrukkelijk theatrale benadering onderstreept de behoefte van deze groep mensen om zich expliciet te etaleren. Neem het prachtige samenspel tussen Vincent van der Valk en Sigrid ten Napel in het eerste bedrijf. Hij als gekwelde schrijver Kostja en zij als de jonge Nina, hunkerend naar een carrière als actrice. Ze hebben een hypertheatrale manier van communiceren, een aandoenlijk ritueel van twee dromers. Lees verder

Een psychologische thriller in een trailer

Foto: Sanne Peper

Foto: Sanne Peper

Pretpark (12+) · Toneelgroep Oostpool, Theater Sonnevanck
Gezien: 23 september 2016, Stedelijk Lyceum Kottenpark (Enschede)
★★★★☆


Een vader neemt zijn dochter een weekje mee naar een ‘prikkelarme omgeving’, een verlaten vakantiehuisje ergens in het oosten van het land. Even weg uit de Randstedelijke hectiek, tot elkaar komen in de natuur, zeven dagen rust en regelmaat.
Lees verder

Een algemeen portret van een doorsnee-leven

Foto: Leo van Velzen

Foto: Leo van Velzen

Sophie (een leven in 12 scènes) · DeLaMar Producties
Gezien: 15 november 2015, Theater DeLaMar (Amsterdam)
★★☆☆☆


In twaalf korte scenes geeft deze voorstelling een heel leven weer: qua structuur doet dat sterk denken aan de film Boyhood. In een krappe twee uur zien we twaalf momenten die het personage vormen van klein meisje tot oude, hoogbejaarde vrouw. Tjitske Reidinga speelt haar, van acht en tot zevenentachtig jaar oud. De tekst komt van Roos Ouwehand, die hiermee debuteert als toneelschrijver.
Lees verder

Een collectief om in de gaten te houden

therapiegeneratie

Foto: Tom Sebus

De therapiegeneratie · Hartenjagers
Gezien: 17 september 2015, Compagnietheater (Amsterdam)
★★★★☆


Vijf artiesten en één jurist worden bij elkaar in een therapeutische praatgroep gezet. Allen ervaren ze de druk op het hebben van succes als dermate belemmerend voor hun functioneren, dat ze hulp hebben gezocht. Want naast het nastreven van succes is hulp zoeken één van de andere hobby’s van onze maatschappij.

Zeven totaal uiteenlopende persoonlijkheden, met totaal uiteenlopende en tegelijkertijd precies dezelfde problemen. Dat is het uitgangspunt van de nieuwe voorstelling van dit jonge collectief. Vier jaar geleden werd dit theatergezelschap pas opgericht, en met deze productie kruipt het voor het eerst uit de kleine zalen. Job Gosschalk werd gevraagd voor de regie, en dat bleek een goede zet. Hij deed wat hij hoorde te doen: hij liet niet alleen de tekst, maar vooral de acteurs floreren. Lees verder