Getagd: Erik Whien

De drie beste toneelteksten van dit moment (volgens de Nederlandse Taalunie)

v.l.n.r. Rik van den Bos (foto: Salih Kilic), Freek Mariën (foto: Johan Jacobs), Ilja Leonard Pfeijffer (foto: Stephan Vanflenteren)

Vanavond wordt in de Brakke Grond de Taalunie Toneelschrijfprijs 2017 uitgereikt, de jaarlijkse prijs voor de beste Nederlandstalige toneeltekst die het afgelopen theaterseizoen in première is gegaan.

Zevenendertig nieuwe toneelteksten dongen dit jaar mee naar de prijs. De onderwerpen van die stukken waren veelal rauw, viel jurylid en actrice Nanette Edens op. “Soms op het morbide af. Besmetting, geweld, offers voor hoge doelen. Lichtheid en humor zijn bepaald niet oververtegenwoordigd bij de hedendaagse toneelschrijvers. Er wordt behoorlijk serieus geschreven over serieuze onderwerpen.”

Uit alle inzendingen werden er drie toneelteksten genomineerd: De advocaat van Ilja Leonard Pfeijffer, De schaar van de tsaar van Freek Mariën en Find me a boring stone van Rik van den Bos. Om een beeld te krijgen van de toneelschrijvers die, volgens de jury, de beste toneelteksten van dit moment schreven, belde Het Parool de genomineerden en vroeg ze hun tekst kort te introduceren. Lees verder

Revolutionary Road · Theater Rotterdam

Foto: Sanne Peper

Ontsnappen aan de ‘comfortabele middelmatigheid’
Gezien: 7 oktober 2017, TR Witte de With (Rotterdam)
★★★★☆

“De werkelijkheid? Daar doen wij niet aan. Wij bouwen schattige huisjes in een schattig straatje.” Aldus hoofdpersoon Frank Wheeler, die hier de crux van het drama samenvat. Hij houdt een vurig pleidooi tegen de ‘comfortabele middelmatigheid’, die hij verafschuwt, maar waar hij niet aan ontkomt. Zijn vrouw April kijkt hem vol stille walging aan. De visite is met stomheid geslagen. De stilte die volgt gaat door merg en been.

Revolutionary Road, naar de moderne klassieker van Richard Yates, gaat over het onvermogen om aan kleinburgerlijkheid te ontsnappen. Frank en April menen dat voor korte duur wel te kunnen – hun droom om samen naar Parijs te emigreren brengt vuur in hun uitgebluste levens en liefde, voor zo lang als het duurt. Lees verder

Najaarstips 2017

Publiciteitsbeeld De huisbewaarder, foto: Annaleen Louwes

In de vanmiddag verschenen Uitmarktbijlage blikt Het Parool jaarlijks vooruit op het aankomend cultureel seizoen in Amsterdam. Naar deze vier voorstellingen, die deze herfst in de Amsterdamse theaters te zien zijn, kijk ik in het bijzonder uit.

De huisbewaarder – Toneelschuur Producties / Paul Knieriem
In De huisbewaarder van Harold Pinter wordt een zwerver in huis opgenomen. Regisseur Paul Knieriem onderzoekt met deze voorstelling de grenzen van onbaatzuchtigheid en dankbaarheid – en waar die twee met elkaar botsen. René van ’t Hof weet met zijn fysieke spel ongetwijfeld goed raad met alle ‘Pintereske’ dubbelzinnigheden in de tekst. Ik kijk uit naar hoe hij die met zijn tegenspelers Jan-Paul Buijs en Lowie van Oers gaat vormgeven.
21-28/10 en 23-25/11 Toneelschuur (première 26/10), 17/11 Amstelveen, 19-30/12 Bellevue Lees verder

GOD. · BOG

downloadHet tekortschietende karakter van taal
Gezien: 5 november 2015, De NWe Vorst (Tilburg)
★★★★☆

Ze staan naast elkaar, voor een groot wit doek, en ze kijken meewarig, verwachtingsvol of verongelijkt de zaal in. Er gaat een prettige rust uit van dit collectief aan jonge performers (ze komen alle vier uit 1988), maar desondanks barsten ze van de vragen.
Lees verder

Oom Wanja · Erik Whien, Toneelschuur Producties

Oom-Wanja-Toneelschuur-ProductiesErik-Whien-foto-Sanne-Peper-435x300Prachtig samenspel over lamlendigheid
Gezien: 28 februari 2015, Toneelschuur (Haarlem)
★★★★☆

Dit was een voorstelling om naar uit te kijken. Regisseur Erik Whien, die vorig jaar nog het door pers en publiek bejubelde Who’s afraid of Virginia Woolf bracht bij Toneelschuur Producties, waagt zich aan Anton Tsjechovs Oom Wanja. Hij heeft daar vijf spannende acteurs bij gevonden van wie de verwachtingen stuk voor stuk hoog zijn. Dat loont: deze Oom Wanja blinkt niet uit door een dragende hoofdrol, maar een prachtig samenspel schetst een schrijnend beeld van tevergeefs verlangen.