Getagd: KVS

Belangrijkste toneelprijzen voor Karina Holla en Bruno Vanden Broecke

Foto: Anna van Kooij

Karina Holla en Bruno Vanden Broecke hebben gisterenavond de belangrijkste Nederlandse toneelprijzen, de Theo d’Or en de Louis d’Or, gewonnen. De prijzen werden uitgereikt tijdens het Gala van het Nederlands Theater, dat traditiegetrouw het Nederlands Theater Festival afsloot.

Karina Holla kreeg de prijs uit handen van Hans Croiset (die vorig jaar de Louis d’Or won) en burgemeester Halsema. “Dat ik dit nog eens mee mag maken”, zei Holla toen ze haar prijs in ontvangst nam. De 68-jarige actrice geldt in de mimewereld weliswaar als grote naam, maar is in de toneelwereld, en al helemaal bij het grote publiek, nagenoeg onbekend. Ze kreeg de prijs voor haar rol in de voorstelling Romp, een relatief kleine vlakkevloerproductie bij De Gemeenschap, waarin ze de volledige voorstelling strak zat vastgesnoerd in een bed, met alleen haar hoofd dat boven de dekens uit steekt. “Ze gaat tekeer, mijmert, roept ter verantwoording en wordt breekbaar. Gedurende de voorstelling kruipt ze in je hoofd. Het verval en de ketens van de ouderdom worden door haar vakmanschap met overgave én beheersing onontkoombaar en tastbaar,” schrijft de jury. Lees verder

Vrijheid in choas, verbonden in eenzaamheid – Stef Aerts van FC Bergman over JR

Scènebeeld uit JR, foto: Kurt Van der Elst

“Het was eigenlijk Ivo van Hove die met dit boek kwam. We waren al een tijdje aan het broeden op een samenwerking, maar vonden maar niet het geschikte onderwerp,” vertelt Stef Aerts, kernlid en mede-oprichter van het Antwerpse theatercollectief FC Bergman. Hun nieuwe voorstelling JR is gebaseerd op de gelijknamige beurssatire en cultroman van William Gaddis en ging eind maart in première in een voormalige electriciteitscentrale in Schelle, nabij Antwerpen. Zonder inmenging van Ivo van Hove, overigens, die samenwerking is een jaartje uitgesteld. “Maar wij hadden inmiddels zoiets van: we hebben nu eindelijk iets gevonden en daar zijn we zo gek op. Dus toen heeft hij ons het idee cadeau gedaan. Heel lief van hem.”

Zeg je FC Bergman, dan zeg je automatisch megalomaan. Het collectief, dat sinds tien jaar naam maakt met groots locatietheater, bouwde voor eerdere voorstellingen een heel dorp op, plaatste een zwembad op de parterre en plantte een waar dennenbos op het podium. Ditmaal zit het publiek aan vier zijden rondom een veertien meter hoge toren. Vijftien acteurs, 21 figuranten, waarvan zeven kinderen, daaromheen bovendien twee cameramannen die alles continu live filmen. Tijdens het Holland Festival staat de voorstelling in de centrale markthal van het Food Center in West. Veel keus was er niet: de ruimte moet minimaal veertien meter hoog zijn, een diameter van veertig meter hebben, en dan ook graag zonder palen. Vind dat maar eens in de binnenstad. Lees verder

De Officiële Juryselectie van het Nederlands Theater Festival 2018

Foto UR: Julian Maiwald

Vandaag heeft de vakjury van het Nederlands Theater Festival haar selectie van elf beste voorstellingen van het voorbije seizoen bekendgemaakt. De jury selecteerde vijf grotezaalvoorstellingen, vijf kleinezaalvoorstellingen en één voorstelling op locatie. De elf voorstellingen zijn in principe in september weer te zien tijdens het Nederlands Theater Festival in Amsterdam.


Geselecteerd voor de grote zaal zijn:

Geselecteerd voor de kleine zaal zijn:

In de categorie locatietheater / theater op locatie is ten slotte geselecteerd:

  • Kogelvis van Toneelgroep Oostpool, Introdans en Het Gelders Orkest

Lees verder

Poëtisch portret van ons banale bestaan

Foto: Julien Lambert

Cold Blood · Jaco Van Dormael en Michèle Anne De Mey, Collectif Kiss & Cry, KVS
Gezien: 24 augustus 2017, Noorderzon Performing Arts Festival (Groningen)
★★★★☆


Sterven doen we allemaal. In Cold Blood wordt het publiek allereerst in slaap gehypnotiseerd, om ons vervolgens mee te nemen in een poëtische reeks waarin we zeven doden sterven – alvorens we weer ontwaken. Filmmaker Jaco Van Dormael maakte samen met zijn partner, choreograaf Michèle Anne De Mey, deze bijzondere voorstelling op het snijvlak van toneel, dans en cinematografie.

Een groot projectiedoek hangt boven hun hoofden, daaronder staan de tien uitvoerende performers (Collectif Kiss & Cry) tussen de miniatuurdecors. Eigenlijk zijn het eerder technici, decorbouwers, cameravoerders en setdressers: want in de film die live op het scherm wordt gemaakt, worden de personages vertolkt door handen. Handen die sierlijk dansen, handen die in de auto achter het stuur zitten, handen die sufjes wiegen in een oude schommelstoel; handen die naar elkaar op zoek zijn, zich aan elkaar vastklauwen en zich weer van elkaar losscheuren, handen die ruzie maken. Handen die sterven. Lees verder