Getagd: Senna Gourdou

Een twee uur durende videoclip, met een steeds meer delirante Abraham

Foto: Andreas J Et

Theater Salam
Door Noord Nederlands Toneel, Club Guy & Roni, Asko|Schönberg
Gezien 21 april, Stadsschouwburg Utrecht
Te zien t/m 18 mei (tournee)


In een vunzig nachtcafé – zo’n plek waar je alleen belandt omdat werkelijk verder álles inmiddels dicht is – zijgt een sterk verzwakte Abraham (Jack Wouterse) neer. De aartsvader, grondlegger van het monotheïsme, die erop hamert nooit te hebben getwijfeld, ziet hoe de wereld onverbiddelijk naar de knoppen is gegaan en stuurt in een wanhopige poging aan op verzoening.

Regisseur Guy Weizman (sinds vorig jaar artistiek leider van het multidisciplinaire theaterhuis Noord Nederlands Toneel) schuwt het risico in de grote zaal niet, en dat pakt wederom uit in een overrompelende theaterervaring. Vorig jaar maakte hij, ook samen met danscollectief Club Guy & Roni en muzikanten van Asko|Schönberg, ook al zo’n onvergetelijke voorstelling, toen gebaseerd op de dansfilm They Shoot Horses, Don’t They? Zijn discipline-overschrijdende, associatieve theatertaal is een spannende (en welkome) afwisseling tussen de verder vooral op teksttoneel gerichte grotezaalvoorstellingen in Nederland. Lees verder

Een ontluikende maar onhoudbare vriendschap

Foto: Moon Saris

WalvisJong (2+) · Simone de Jong
Gezien: 9 december 2017, Jeugdtheater De Krakeling (Amsterdam)
★★★☆☆


WalvisJong vertelt het ontroerende verhaal van een ontluikende maar onhoudbare vriendschap tussen een mens en een walvis. Regisseur Simone de Jong inspireerde deze woordloze, beeldende jeugdtheatervoorstelling op het prentenboek De kleine walvis van Benji Davies.

Twee verloren zielen op het strand: een eenzame hoofdpersoon – hier gespeeld door Senna Gourdou – vindt op een van de dagen die ze dolend en juttend aan de kustlijn doorbrengt, een aan land gespoelde walvis. Ze sjouwt hem mee naar haar huis en stopt hem in haar badkuip. Beiden zijn even niet meer alleen, een vriendschap bloeit op. Maar het gaan niet vanzelf: de walvis moet nat blijven anders sterft hij. Uiteindelijk zit er niets anders meer op en moet ze hem terug naar zee brengen. De voorstelling heeft een prachtige afscheidsscène als de hoofdpersoon haar uit de kluiten gewassen vriend weer terugbrengt, en hem van haar weg ziet zwemmen, het ruime sop tegemoet. Lees verder