Getagd: Theater Utrecht

Ik ga op de vlucht en ik neem mee…

Foto: Roel van Berckelaer

Theater The Bright Side of Life
Door Theater Utrecht, New Dutch Connections
Gezien 31 maart, Theater de Paardenkathedraal (Utrecht)
Te zien t/m 25 april (tournee)


Bright Richards was een BL’er: in Liberia speelde hij de hoofdrol in een populaire tv-show. Maar door de burgeroorlog die twintig jaar geleden uitbrak moest hij het land ontvluchten.

Nu vertelt hij over zijn thuisland en zijn vlucht naar Nederland. Het publiek zit deels verspreid over de speelvloer, met daartussenin muzikant Oleg Fateev met zijn bayan (een soort Russische accordeon). Richards wil verbinden, wil dat een theateravond niet begint en eindigt met de voorstelling zelf. Bijvoorbeeld door potentieel publiek de optie te bieden bij aanschaf van hun kaartje ook een kaart voor een vluchteling te kopen en voor- en nagesprekken te faciliteren. Lees verder

Een compositie van lethargie

Foto: Roel van Berckelaer

Theater Platonov
Door Theater Utrecht
Gezien
2 maart 2018, Stadsschouwburg Utrecht
Te zien t/m 12 mei (tournee)


Platonov is een compromisloos personage in een uitgeblust bestaan. Hij grossiert in grootspraak en sabelt – onder het mom van oprechtheid – vriend en vijand genadeloos neer, gedreven door afkeer van de allesomvattende verveling die zijn omgeving in bedwang houdt.

In Thibaud Delpeuts bewerking en regie van Tsjechovs Platonov is dat bepaald niet anders. Alleen nu is de trage, lome leegte vervangen door een overvloed aan prikkels. Neem het toneelbeeld (van Roel van Berckelaer): flikkerende beeldschermen, een uitpuilende eettafel, een eclectisch samenraapsel aan meubilair, groeiende rotzooi, kortom: continue onrust.

In die consequente chaos spreiden Anna en Niko hun oeverloze lamlendigheid dan ook niet tentoon tijdens een tergend potje schaak, zoals bij Tsjechov, ze voeren hun dialoog terwijl ze aan een spelcomputer gekluisterd zitten. Gameconsole in de hand: de aandacht verdeeld over het spel, elkaar en een gesprek verderop in de kamer. En wie drie dingen tegelijk doet, doet per saldo niets – zo komen we via onrust en overvloed weer uit bij Tsjechovs leegte. Lees verder

Verenigde Podiumkunstenfestivals start project ‘Geef een toegift’

De Verenigde Podiumkunstenfestivals start dit jaar met het project ‘Geef een toegift’, waarin het publiek wordt opgeroepen een extra entreekaartje te kopen voor iemand met minder financiële middelen. Op die manier hopen de festivals de podiumkunsten toegankelijker te maken, zetten ze in op inclusiviteit en diverstiteit en onderstrepen ze hun verbindende kracht.

Bij aankoop van een entreekaartje wordt de bezoeker gevraagd een extra kaartje aan te schaffen voor een geïnteresseerde die niet de financiële middelen bezit om zelf een kaartje te kopen. Wie vervolgens voor het extra kaartje in aanmerking komt en hoe het kaartje daar belandt, wordt per festival op lokale schaal bekeken, licht een woordvoerder van de organisatie toe. ‘Een festival zou bijvoorbeeld kunnen samenwerken met de plaatselijke voedselbank.’ Lees verder

Het beste toneel van 2017

Foto: Sanne Peper

Even terugblikken. In 2017 zag ik 166 theatervoorstellingen: van musical tot onderzoeksperformance, van spookhuis tot escape room, vanuit bussen, leegstaande fabriekshallen, verlaten stranden, parkeergarages, op diverse daken van diverse gebouwen – en soms zo waar zelfs in een theaterzaal. Voor Het Parool maakte ik de balans op: wat waren de vijf beste voorstellingen van het afgelopen jaar?

The Nation · Het Nationale Theater
Wat is er met Ismaël Ahmadovic gebeurd? Die vraag hielt de gemoederen in theaterland dit jaar toch wel het langst bezig: sinds de première van aflevering 1 in juni tot de ontknoping begin november. Het Nationale Theater bracht met deze brandende, actuele theaterserie een haarscherpe voorstelling over onze versplinterde maatschappij. » lees de recensie Lees verder

Het afwijkende als wonder

Foto: Roel van Berckelaer

Casino Nonstop · Theater Utrecht
Gezien: 16 september 2017, Theater De Paardenkathedraal (Utrecht)
★★★☆☆


Regisseur Espen Hjort baseerde zijn eerste avondvullende stuk op een verre oom van hem – Ome Max – die in de jaren dertig met zijn ‘Casino Non Stop Show’ door het roerige Europa zwierf.

Ome Max (Sanne den Hartogh) is een onvermoeibare artiest, iemand die voortdurend op zoek is naar onbegrensde vrijheid; en daardoor altijd op de vlucht is. In die paradox ligt zijn drama besloten. Hij heeft een voorliefde voor alles wat afwijkt. Wat de meeste mensen verafschuwen, verafgoodt hij en zet hij op een podium. “Bent u anders dan anderen, dan bent u het bekijken waard!” Lees verder

Overzicht theaterseizoen 2016-2017

Find Me A Boring Stone – Theater Rotterdam, foto: Sanne Peper

Jaarlijks publiceert theatervakblad Theatermaker de gezamenlijke uitkomsten van critici-enquête, de persoonlijke hoogtepunten van het voorbije seizoen van de verschillende theatercritici. Hieronder staan mijn antwoorden. De integrale uitkomsten vind je in het septembernummer van TM, of lees het losse artikel (via Blendle, gratis voor TM-abonnees).  Lees verder

Thibaud Delpeut: “In de rafelranden van de kunst wil ik ontmoetingen aangaan”

“Als ik niet als mens was veranderd dan was ik Platonov geworden.” zegt Thibaud Delpeut. Hij waagt zich dit seizoen voor het eerst aan een tekst van Tsjechov. Keus viel op Platonov (1878), Tsjechovs eerste avondvullende stuk. “Ik heb een zwak voor het personage, omdat ik hem zo goed begrijp. Platonov is iemand die niet tegen compromissen, leugens, het sociale gedrag, conventies en kuiperij kan. Hij verliest zich vervolgens in een strijd zonder programma, een strijd tegen de mensheid, waarin hij al zijn vrienden verspeelt.”

In de personages rondom Platonov ziet Delpeut sterk deze tijdgeest terug. “Al die types die niet weten hoe ze moeten kiezen, die allemaal ontslagen willen worden van keuzestress, maar toch voortdurend in een meningenreflex schieten. Het heeft een soort koortsigheid, een dwangmatigheid die zelfkatalyserend werkt en die steeds verder weg gaat van een wezenlijk contact. Het is ontzettend ontluisterend hoe die mensen in het stuk tekeer gaan met elkaar, hoe ze vastzitten in een systeem waarin ze elkaar vasthouden maar elkaar ook wurgen.” Lees verder