Getagd: Theater Utrecht

Casino Nonstop – Theater Utrecht

Foto: Roel van Berckelaer

Het afwijkende als wonder
Gezien: 16 september 2017, Theater De Paardenkathedraal (Utrecht)
★★★☆☆

Regisseur Espen Hjort baseerde zijn eerste avondvullende stuk op een verre oom van hem – Ome Max – die in de jaren dertig met zijn ‘Casino Non Stop Show’ door het roerige Europa zwierf.

Ome Max (Sanne den Hartogh) is een onvermoeibare artiest, iemand die voortdurend op zoek is naar onbegrensde vrijheid; en daardoor altijd op de vlucht is. In die paradox ligt zijn drama besloten. Hij heeft een voorliefde voor alles wat afwijkt. Wat de meeste mensen verafschuwen, verafgoodt hij en zet hij op een podium. “Bent u anders dan anderen, dan bent u het bekijken waard!” Lees verder

Overzicht theaterseizoen 2016-2017

Find Me A Boring Stone – Theater Rotterdam, foto: Sanne Peper

Jaarlijks publiceert theatervakblad Theatermaker de gezamenlijke uitkomsten van critici-enquête, de persoonlijke hoogtepunten van het voorbije seizoen van de verschillende theatercritici. Hieronder staan mijn antwoorden. De integrale uitkomsten vind je in het septembernummer van TM, of lees het losse artikel (via Blendle, gratis voor TM-abonnees).  Lees verder

Thibaud Delpeut: “In de rafelranden van de kunst wil ik ontmoetingen aangaan”

Publiciteitsfoto Platanov: Geert Goiris

“Als ik niet als mens was veranderd dan was ik Platonov geworden.” zegt Thibaud Delpeut. Hij waagt zich dit seizoen voor het eerst aan een tekst van Tsjechov. Keus viel op Platonov (1878), Tsjechovs eerste avondvullende stuk. “Ik heb een zwak voor het personage, omdat ik hem zo goed begrijp. Platonov is iemand die niet tegen compromissen, leugens, het sociale gedrag, conventies en kuiperij kan. Hij verliest zich vervolgens in een strijd zonder programma, een strijd tegen de mensheid, waarin hij al zijn vrienden verspeelt.”

In de personages rondom Platonov ziet Delpeut sterk deze tijdgeest terug. “Al die types die niet weten hoe ze moeten kiezen, die allemaal ontslagen willen worden van keuzestress, maar toch voortdurend in een meningenreflex schieten. Het heeft een soort koortsigheid, een dwangmatigheid die zelfkatalyserend werkt en die steeds verder weg gaat van een wezenlijk contact. Het is ontzettend ontluisterend hoe die mensen in het stuk tekeer gaan met elkaar, hoe ze vastzitten in een systeem waarin ze elkaar vasthouden maar elkaar ook wurgen.” Lees verder

Espen Hjort: “Als je je diep ellendig voelt kan kunst je redding zijn”

Foto: Geert Goiris

“Hoe kan ik iets vertellen over de onrustige tijden waarin we leven?” vraagt Espen Hjort zich af. “En hoe kan ik iets vertellen over waar ik zelf vandaan kom?” Zijn eerste avondvullende voorstelling bij Theater Utrecht inspireerde hij op een ver familielid van hem – ‘ome Max’ – die in de jaren dertig vanuit Oostenrijk naar Noorwegen vluchtte en aldaar de Casino Non Stop Show oprichtte, een nachtclub die vooral berucht was om zijn naaktdanseressen.

“Ik ben ontzettend gefascineerd door deze figuur. Hij is een showman, een kunstenaar. Dat zijn allemaal dingen die ik ook in mezelf terugzie. Zijn Casino Show is een wereld vol acrobaten, goochelaars en danseressen. Het gaat over kortstondig maar heel intens genot. En dat wordt een metafoor voor kort geluk. Want als je diep ellendig bent kan dat een redding zijn: plezier maken, samen zijn, muziek, kunst. De troost die kunst biedt.” Lees verder

Naomi Velissariou: “Mijn drijfveer om theater te maken is dezelfde drijfveer waar ik ‘s ochtends mee opsta”

Naomi Velissariou zet haar tanden in het oeuvre van Sarah Kane, de Britse toneelschrijver die aan depressies en psychoses leed, en enkele weken na het voltooien van haar vijfde tekst 4.48 Psychosis zelfmoord pleegde. Samen met choreografe en ‘shock-artist’ Florentina Holzinger bewerkt ze het tot een concertvoorstelling voor op festivals en in theaters.

Vanuit alle teksten van Sarah Kane stelde Velissariou een aantal nieuwe lyrics samen. Met vijf uiteenlopende muzikanten en producers – Mauro Pawlowski, Sjoerd Bruil, Joost Maaskant, Ramon Slager en Kasper Tarenskeen – maakt ze daar vijf tracks van, die als basis voor de voorstelling dienen. Lees verder

Vincent van der Valk: “Om te kunnen lijden moet je van het leven houden”

Foto: Geert Goiris

Met het titelpersonage in Platonov heeft Vincent van der Valk een drinkend, tierend, vloekend en vrouwonvriendelijk personage te pakken. Hoe krijgt hij het publiek toch mee?

“Ik denk dat Platonov enorm lijdt aan de banaliteit van zijn omgeving en zichzelf,” legt Van der Valk uit. “Hij doorziet alle sociale structuren en hypocrisie, maar hij maakt daar zelf ook deel van uit. En dat verscheurt hem.”

Volgens hem zit er een tragiek in het feit dat Platonov niet loskomt van de beperktheid van het menselijk bestaan. “Die tragiek kan ik af en toe zelf ook voelen. Soms zie je jezelf zitten in het café, omringd door mensen, en dan denk je ondertussen: wat zijn we hier allemaal eigenlijk aan het doen?” Lees verder

Bright Richards: “Niet daar waar je vandaan komt, maar daar waar het goed met je gaat, is je thuis”

Foto: Geert Goiris

“Niet daar waar je vandaan komt, maar daar waar het goed met je gaat, is je thuis,” zegt Bright Richards over zijn voorstelling The Bright Side of Life. De komst van ruim zestigduizend vluchtelingen naar Nederland inspireerde de acteur – die zelf uit Liberia naar Nederland vluchtte – tot het maken van deze nieuwe interactieve muzikale voorstelling. “Wat is er voor nodig om erbij te horen? Wat moet de nieuwkomer – de vluchteling – doen, en wat moeten wij als samenleving doen? Want je kan tenslotte pas inburgeren als mensen je binnenlaten.” Lees verder