Getagd: Theater Utrecht

Verenigde Podiumkunstenfestivals start project ‘Geef een toegift’

De Verenigde Podiumkunstenfestivals start dit jaar met het project ‘Geef een toegift’, waarin het publiek wordt opgeroepen een extra entreekaartje te kopen voor iemand met minder financiële middelen. Op die manier hopen de festivals de podiumkunsten toegankelijker te maken, zetten ze in op inclusiviteit en diverstiteit en onderstrepen ze hun verbindende kracht.

Bij aankoop van een entreekaartje wordt de bezoeker gevraagd een extra kaartje aan te schaffen voor een geïnteresseerde die niet de financiële middelen bezit om zelf een kaartje te kopen. Wie vervolgens voor het extra kaartje in aanmerking komt en hoe het kaartje daar belandt, wordt per festival op lokale schaal bekeken, licht een woordvoerder van de organisatie toe. ‘Een festival zou bijvoorbeeld kunnen samenwerken met de plaatselijke voedselbank.’ Lees verder

Het beste toneel van 2017

Foto: Sanne Peper

Even terugblikken. In 2017 zag ik 166 theatervoorstellingen: van musical tot onderzoeksperformance, van spookhuis tot escape room, vanuit bussen, leegstaande fabriekshallen, verlaten stranden, parkeergarages, op diverse daken van diverse gebouwen – en soms zo waar zelfs in een theaterzaal. Voor Het Parool maakte ik de balans op: wat waren de vijf beste voorstellingen van het afgelopen jaar?

The Nation · Het Nationale Theater
Wat is er met Ismaël Ahmadovic gebeurd? Die vraag hielt de gemoederen in theaterland dit jaar toch wel het langst bezig: sinds de première van aflevering 1 in juni tot de ontknoping begin november. Het Nationale Theater bracht met deze brandende, actuele theaterserie een haarscherpe voorstelling over onze versplinterde maatschappij. » lees de recensie Lees verder

Het afwijkende als wonder

Foto: Roel van Berckelaer

Casino Nonstop · Theater Utrecht
Gezien: 16 september 2017, Theater De Paardenkathedraal (Utrecht)
★★★☆☆


Regisseur Espen Hjort baseerde zijn eerste avondvullende stuk op een verre oom van hem – Ome Max – die in de jaren dertig met zijn ‘Casino Non Stop Show’ door het roerige Europa zwierf.

Ome Max (Sanne den Hartogh) is een onvermoeibare artiest, iemand die voortdurend op zoek is naar onbegrensde vrijheid; en daardoor altijd op de vlucht is. In die paradox ligt zijn drama besloten. Hij heeft een voorliefde voor alles wat afwijkt. Wat de meeste mensen verafschuwen, verafgoodt hij en zet hij op een podium. “Bent u anders dan anderen, dan bent u het bekijken waard!” Lees verder

Overzicht theaterseizoen 2016-2017

Find Me A Boring Stone – Theater Rotterdam, foto: Sanne Peper

Jaarlijks publiceert theatervakblad Theatermaker de gezamenlijke uitkomsten van critici-enquête, de persoonlijke hoogtepunten van het voorbije seizoen van de verschillende theatercritici. Hieronder staan mijn antwoorden. De integrale uitkomsten vind je in het septembernummer van TM, of lees het losse artikel (via Blendle, gratis voor TM-abonnees).  Lees verder

Thibaud Delpeut: “In de rafelranden van de kunst wil ik ontmoetingen aangaan”

“Als ik niet als mens was veranderd dan was ik Platonov geworden.” zegt Thibaud Delpeut. Hij waagt zich dit seizoen voor het eerst aan een tekst van Tsjechov. Keus viel op Platonov (1878), Tsjechovs eerste avondvullende stuk. “Ik heb een zwak voor het personage, omdat ik hem zo goed begrijp. Platonov is iemand die niet tegen compromissen, leugens, het sociale gedrag, conventies en kuiperij kan. Hij verliest zich vervolgens in een strijd zonder programma, een strijd tegen de mensheid, waarin hij al zijn vrienden verspeelt.”

In de personages rondom Platonov ziet Delpeut sterk deze tijdgeest terug. “Al die types die niet weten hoe ze moeten kiezen, die allemaal ontslagen willen worden van keuzestress, maar toch voortdurend in een meningenreflex schieten. Het heeft een soort koortsigheid, een dwangmatigheid die zelfkatalyserend werkt en die steeds verder weg gaat van een wezenlijk contact. Het is ontzettend ontluisterend hoe die mensen in het stuk tekeer gaan met elkaar, hoe ze vastzitten in een systeem waarin ze elkaar vasthouden maar elkaar ook wurgen.” Lees verder

Espen Hjort: “Als je je diep ellendig voelt kan kunst je redding zijn”

Foto: Geert Goiris

“Hoe kan ik iets vertellen over de onrustige tijden waarin we leven?” vraagt Espen Hjort zich af. “En hoe kan ik iets vertellen over waar ik zelf vandaan kom?” Zijn eerste avondvullende voorstelling bij Theater Utrecht inspireerde hij op een ver familielid van hem – ‘ome Max’ – die in de jaren dertig vanuit Oostenrijk naar Noorwegen vluchtte en aldaar de Casino Non Stop Show oprichtte, een nachtclub die vooral berucht was om zijn naaktdanseressen.

“Ik ben ontzettend gefascineerd door deze figuur. Hij is een showman, een kunstenaar. Dat zijn allemaal dingen die ik ook in mezelf terugzie. Zijn Casino Show is een wereld vol acrobaten, goochelaars en danseressen. Het gaat over kortstondig maar heel intens genot. En dat wordt een metafoor voor kort geluk. Want als je diep ellendig bent kan dat een redding zijn: plezier maken, samen zijn, muziek, kunst. De troost die kunst biedt.” Lees verder

Naomi Velissariou: “Mijn drijfveer om theater te maken is dezelfde drijfveer waar ik ‘s ochtends mee opsta”

Naomi Velissariou zet haar tanden in het oeuvre van Sarah Kane, de Britse toneelschrijver die aan depressies en psychoses leed, en enkele weken na het voltooien van haar vijfde tekst 4.48 Psychosis zelfmoord pleegde. Samen met choreografe en ‘shock-artist’ Florentina Holzinger bewerkt ze het tot een concertvoorstelling voor op festivals en in theaters.

Vanuit alle teksten van Sarah Kane stelde Velissariou een aantal nieuwe lyrics samen. Met vijf uiteenlopende muzikanten en producers – Mauro Pawlowski, Sjoerd Bruil, Joost Maaskant, Ramon Slager en Kasper Tarenskeen – maakt ze daar vijf tracks van, die als basis voor de voorstelling dienen. Lees verder