Getagd: Vincent van der Valk

Een compositie van lethargie

Foto: Roel van Berckelaer

Theater Platonov
Door Theater Utrecht
Gezien
2 maart 2018, Stadsschouwburg Utrecht
Te zien t/m 12 mei (tournee)


Platonov is een compromisloos personage in een uitgeblust bestaan. Hij grossiert in grootspraak en sabelt – onder het mom van oprechtheid – vriend en vijand genadeloos neer, gedreven door afkeer van de allesomvattende verveling die zijn omgeving in bedwang houdt.

In Thibaud Delpeuts bewerking en regie van Tsjechovs Platonov is dat bepaald niet anders. Alleen nu is de trage, lome leegte vervangen door een overvloed aan prikkels. Neem het toneelbeeld (van Roel van Berckelaer): flikkerende beeldschermen, een uitpuilende eettafel, een eclectisch samenraapsel aan meubilair, groeiende rotzooi, kortom: continue onrust.

In die consequente chaos spreiden Anna en Niko hun oeverloze lamlendigheid dan ook niet tentoon tijdens een tergend potje schaak, zoals bij Tsjechov, ze voeren hun dialoog terwijl ze aan een spelcomputer gekluisterd zitten. Gameconsole in de hand: de aandacht verdeeld over het spel, elkaar en een gesprek verderop in de kamer. En wie drie dingen tegelijk doet, doet per saldo niets – zo komen we via onrust en overvloed weer uit bij Tsjechovs leegte. Lees verder

Ondode vampiers op zoek naar zingeving

Foto: Sanne Peper

Kinderen van Judas · Toneelgroep Oostpool, Het Nationale Theater
Gezien: 1 november 2017, Theater Kikker (Utrecht)
★★★☆☆


Ondode vampiers met een eeuwig leven in een existentiële crisis, of richtingloze eind-twintigers in een vercommercialiseerd bestaan: zoveel verschil is er niet tussen die twee. Althans, die indruk wekt Kinderen van Judas. Het abstracte vacuüm waarin deze zinloos ronddolende monsters hun tijd verduren, kan net zo goed een nooit verlaten maar allang ontgroeide studentenkamer zijn.

In een nachtmerrie-achtige theatrale stream of consciousness houdt regisseur Jeroen De Man ons tijdsgewricht een niet mis te verstane spiegel voor. Vampiers – ondood, dus eeuwig levend – kunnen immers vergelijken, die dolen van tijdgeest naar tijdgeest. Met een plezierige hang naar drama hekelen ze bijvoorbeeld hoe geromantiseerd ze tegenwoordig in films en popsongs worden weergegeven. Vroeger was alles beter, of op z’n minst echter. Lees verder

Vincent van der Valk: “Om te kunnen lijden moet je van het leven houden”

Foto: Geert Goiris

Met het titelpersonage in Platonov heeft Vincent van der Valk een drinkend, tierend, vloekend en vrouwonvriendelijk personage te pakken. Hoe krijgt hij het publiek toch mee?

“Ik denk dat Platonov enorm lijdt aan de banaliteit van zijn omgeving en zichzelf,” legt Van der Valk uit. “Hij doorziet alle sociale structuren en hypocrisie, maar hij maakt daar zelf ook deel van uit. En dat verscheurt hem.”

Volgens hem zit er een tragiek in het feit dat Platonov niet loskomt van de beperktheid van het menselijk bestaan. “Die tragiek kan ik af en toe zelf ook voelen. Soms zie je jezelf zitten in het café, omringd door mensen, en dan denk je ondertussen: wat zijn we hier allemaal eigenlijk aan het doen?” Lees verder

Zien en, vooral, gezien worden

Foto: Sanne Peper

Een meeuw · Toneelgroep Oostpool
Gezien: 23 maart 2017, Theater de Veste (Delft)
★★★☆☆


Al bij aanvang staan de acht acteurs keurig in een rij op het voortoneel en buigen. Duidelijk: deze personages in Een meeuw houden van een publiek, ze willen gezien worden.

Deze uitdrukkelijk theatrale benadering onderstreept de behoefte van deze groep mensen om zich expliciet te etaleren. Neem het prachtige samenspel tussen Vincent van der Valk en Sigrid ten Napel in het eerste bedrijf. Hij als gekwelde schrijver Kostja en zij als de jonge Nina, hunkerend naar een carrière als actrice. Ze hebben een hypertheatrale manier van communiceren, een aandoenlijk ritueel van twee dromers. Lees verder

Hein van der Heijden en Vincent van der Valk: ‘Acteurs gaan altijd moeilijkheden uit de weg’

In 1997 ging Een soort Hades van de Zweedse toneelschrijver Lars Norén bij Toneelgroep Amsterdam in wereldpremière. Nu waagt de jonge regisseur Thibaud Delpeut zich aan de tekst – bij zijn eigen gezelschap Theater Utrecht.

Hein van der Heijden speelde in 1997 het personage dat Vincent van der Valk nu speelt. Hoe verandert de interpretatie van een rol in bijna twintig jaar?

De voorstelling speelt zich af in de kamers en gangen van een psychiatrische instelling, waar patiënten, bezoekers en verplegers in een vacuüm van tijd en ruimte door elkeen heen dolen. Een beklemmende verzameling verstotenen van de maatschappij.

Anderhalve week geleden stond in de repetitieruimte van het rustieke theater De Paardenkathedraal, de oude manege aan de rand van het centrum van Utrecht, waar het gezelschap van Delpeut huisvest, het decor al deels opgebouwd. Ook de publieksopstelling stond al als zodanig: aan drie zijden van de speelvloer. Een deel van het publiek zit straks dus in de coulissen. Zichtbaar en weggestopt tegelijk, net zoals de personages in dit stuk. Lees verder

Overzicht theaterseizoen 2014-2015

Foto: Leo van Velzen.

Foto: Leo van Velzen.

Theatervakblad TM (Theatermaker) vroeg een groot aantal recensenten van podiumkunsten om onderstaande ‘critici-enquête’  in te vullen. In het onderstaand overzicht mijn antwoorden; in het septembernummer van het blad zullen de gezamenlijke uitkomsten gepubliceerd worden (klik hier voor verkooppunten). 
Lees verder

Episch en intiem tegelijk

Angels-in-America-Toneelgroep-Oostpool-foto-Sanne-Peper-435x300Angels in America · Toneelgroep Oostpool
Gezien: 14 maart 2015, Huis Oostpool (Arnhem)
★★★★☆


Angels in America, opgevoerd door Toneelgroep Oostpool, is episch en intiem tegelijk. Regisseur Marcus Azzini brengt de klassieker met een indrukwekkende cast dicht op het publiek.

Tony Kushner schreef zijn drama Angels in America in 1992. Het is uitgegroeid tot een moderne klassieker, een theaterepos over liefde en dood gedurende de aidsepidemie tijdens de Reaganjaren in Amerika. Het werd twee keer eerder in Nederland geënsceneerd: in 1995 door het Ro Theater en in 2008 door Toneelgroep Amsterdam.

Lees verder