Getagd: Yamill Jones

Een stotterend theaterduet over mannelijkheid – Espen Hjort over My Heart Into My Mouht

Foto: Bart Grietens

Een stotterend duet, noemt regisseur Espen Hjort zijn nieuwe theatervoorstelling My Heart Into My Mouth. Samen met de jonge acteurs Felix Schellekens en Yamill Jones maakt hij een voorstelling over twee mannen die iets traumatisch hebben meegemaakt, maar geen taal kunnen gebruiken om te communiceren – ze hebben uitsluitend bewegingen en geluiden om zich te uiten. “Door hen hun taal te ontnemen zet ik een belangrijk deel van hun controle buitenspel,” legt hij uit. “Ze zijn niet in staat om te zeggen wat ze hebben meegemaakt, wat ze nodig hebben of voelen. Maar wat in eerste instantie een onoverkomelijk probleem lijkt, wordt gaandeweg hun redding, want ze worden gedwongen het onbekende in te stappen en zich opnieuw te leren uiten.”

Espen Hjort maakt poëtische, associatieve voorstellingen waarin hij nieuwe manieren voorstelt om de wereld te bekijken. Theater is voor hem een oefening in verbeelding, een troostrijk alternatief voor de realiteit en haar heersende normen en waarden. Lees verder

Indrukwekkende Anniek Pheifer in een verder statische Oresteia

Foto: Sanne Peper

Theater De Oresteia
Door Het Nationale Theater
Gezien 7 april, Koninklijke Schouwburg (Den Haag)
Te zien t/m 3 juni (tournee)


De Oresteia, de oertragedie van Aischylos (524 – 456 v. Chr.) is een driedelig drama rondom een familie waar een bloederige keten van moord en wraak aan vastkleeft. Het is een soort soapserie avant la lettre: Agememnon offerde zijn dochter Iphigeneia tijdens de Trojaanse Oorlog om de goden gunstig te stemmen (prequel), zijn vrouw Klytaimnestra vermoordt Agamemnon en zijn minnares Kassandra (deel 1), vervolgens zint hun zoon Orestes op wraak en vermoordt zijn moeder en haar minnaar (deel 2). Gerechtigheid – of althans, een poging daartoe – vindt plaats ten slotte plaats in deel 3, als de godin Athene iets vernuftigs uitvindt: een rechtbank. Een jury van Atheense burgers buigt zich over de vraag: weegt Orestes’ moord op zijn moeder zwaarder dan zijn moeders moord op zijn vader, haar man?

Toegegeven, soapserie is misschien een wat flauwe vergelijking, maar die dringt zich ook op door het decorontwerp van Bernhard Hammer. Twee grote schermen hangen prominent op de achterwand, en brengen de personages in kwestie vaak in cliffhangerclose-up in beeld. Die bevinden zich op een metersgrote golvende plaat – de zee, of loopgraven in een onstuimig landschap? – die bijna voortdurend langzaam ronddraait. Lees verder

Belle van Heerikhuizen wint Ton Lutz Prijs

Scenebeeld uit Een lolita van Ton Lutz Prijs-winaar Belle van Heerikhuizen (foto: Sanne Peper)

Scenebeeld uit Een lolita van Ton Lutz Prijs-winnaar Belle van Heerikhuizen (foto: Sanne Peper)

Regisseur Belle van Heerikhuizen van de Toneelacademie Maastricht heeft gisteren tijdens de slotceremonie van het ITs Festival de Ton Lutz Prijs gewonnen met de voorstelling Een lolita. De prijs is bestemd voor de beste afstuderende regisseur.

Van Heerikhuizen nam de prijs in ontvangst tijdens het eindfeest van het festival in het Compagnietheater. De jury sprak in haar bevindingen over een ‘heldere, volwassen, complete voorstelling’ en noemt Van Heerikhuizen een regietalent met veel potentie, waarvan ze in de toekomst veel verwachtingen heeft. De Ton Lutz Prijs bestaat uit een geldbedrag van 2000 euro, dat Van Heerikhuizen kan besteden aan het ontwikkelen van nieuw werk. Lees verder