FIFA Blatter, de val van de voetbalkeizer · Janke Dekker Producties

Foto: Roy Beusker

Foto: Roy Beusker

Een ondramatische, karikaturale reconstructie
Gezien: 16 januari 2017, Schouwburg Het Park (Hoorn)
★★☆☆☆

“Voetbal is een religie, de stadions zijn de kathedralen, het WK is de hoogmis en ik ben de messias.” Aan het woord is Sepp Blatter, voormalig voorzitter van de FIFA en zo corrupt als wat. Ruim een jaar geleden is hij geschorst ‘wegens het niet op legale basis betalen van 2 miljoen Zwitserse franken aan de toenmalige UEFA-voorzitter Michel Platini’. Nu komt schrijver en regisseur Tom de Ket, bekend van de populaire theaterserie De Verleiders, met deze nogal bombastische reconstructie van de val van de belangrijkste figuur van de wereldvoetbalbond.

De voorstelling begint met een taaie monoloog van Blatter: aardig gespeeld door Paul R. Kooij maar tekstueel één grote informatiebom. Hij wordt op den duur ondervraagd door de vier andere acteurs: Lotje van Lunteren, Cees Geel, Mohammed Azaay en Peter Drost, die later in de voorstelling allerlei wisselende rollen spelen.

In rap tempo wordt de corrupte figuur Joseph Blatter uiteengezet, om hem uiteindelijk bij een donkerslag dramatisch ter aarde te zien storten. Voorts volgt een lange uitgerekte koortsdroom, waarin Blatter nog eenmaal geconfronteerd wordt met de demonen uit zijn verleden: een stoet aan figuren die hij heeft verraden of in de steek heeft gelaten komt voorbij.

Dat begint met een potsierlijke scène tussen Blatter en zijn voorganger Helmut Käser (Cees Geel), die met veel rook en echo’s, verkleed als engel uit het decor omhoogstijgt. Ja, dat wordt de tendens van de voorstelling. Later wordt Blatter nog geconfronteerd met een levensgrote papegaai en een spreekkoor-scanderend supporterstweetal van het Nederlands Elftal. Ook de bekende gezichten uit de schandalen rondom hem komen voorbij: FIFA-bestuurslid Chuck Blazer (een wandelende karikatuur met nepbuik en piepend van de astma), de emir van Qatar, Mohamed bin Hammam en Michel Platini.

Grootste probleem met deze voorstelling is dat er per saldo niets gebeurt. Blatter wordt geconfronteerd met zijn fouten, soms worden die als een flashback nagespeeld, maar het verandert Blatters eigen beeld noch het beeld dat wij als publiek van hem hebben. Hij kan nog zo machteloos brullen of verongelijkt vloeken, maar hij is vanaf seconde één een onsympathieke, machtsbeluste vent. Waarom zouden we met hem meeleven?

Daarbij zitten er een aantal cabareteske elementen in de voorstelling die de plank volledig misslaan. De scène met de Nederlandse supporters is bijvoorbeeld één grote gimmick, maar duurt daar wel veel te lang voor. Paul R. Kooij is een begenadigd acteur, die zelfs een eenzijdig personage als dit nog een zekere flair weet mee te geven, maar het is bij lange na niet genoeg om de voorstelling overeind te houden. De vier andere acteurs kregen eendimensionale rollen toebedeeld. Typetjes, daar blijft het bij.

De samenwerking tussen Janke Dekker Producties en Tom de Ket was verwachtingsvol: een piepjonge producent die eerder twee integere, smaakvolle producties bracht en een interessante schrijver en regisseur die geëngageerde maar toegankelijke voorstellingen maakt. Die verwachtingen zijn helaas niet ingelost. FIFA Blatter is een ondramatische, karikaturale reconstructie, waarbij de expositie je voortdurend om de oren vliegt en die de arena van de voetbalwereld nergens ontstijgt.