Disney’s Beauty & The Beast · Stage Entertainment

Foto: Deen van Meer

Foto: Deen van Meer

Musical scoort vooral op spectaculair ensemblewerk
Gezien: 13 december 2015, AFAS Circustheater (Den Haag)
★★★☆☆

La Belle et la Bête was al ruim twintig keer verfilmd voordat Disney in 1991 met een animatiefilm kwam. Die werd dermate goed ontvangen dat er drie jaar later een stage musical van werd gemaakt. Er werden acht liedjes bijgeschreven, en het verhaal werd hier en daar aangepast.

In vergelijking met de Disney-film kent de musical een aantal interessante wijzigingen. Voornaamste – en in deze enscenering het best geslaagde – is de menselijke belichting van Het Beest. Eerder dan monsterachtig, is hij verwilderd en verouderd, en dat komt het identificeren zeer ten goede. Al vanaf het eerste moment kampt hij met onzekerheden, pijn en verdriet. In het speciaal voor de musical toegevoegde lied Waarom gebeurt dit toch? vraagt hij zich hardop af waarom hij op zo’n jonge leeftijd zo genadeloos gestraft werd voor zijn daden.

Daarnaast veranderen de bedienden in de musical geleidelijk van mens naar object. Daarmee wordt slim ondervangen dat de huishoudelijke personages gewoon door mensen gespeeld moeten worden. Tony Neef en Armand Pol zijn tegelijk hilarisch en treurig als kandelaar en pendule, en Saskia Schäfer heeft een dankbare bijrol als overdramatische commode.

De musical kent een aantal knappe momenten, waar tekst, muziek en choreografie elkaar spectaculair versterken. Bijvoorbeeld als tijdens het feestelijke Kom er in Belle een uitgebreid welkomstmaal wordt voorgeschoteld. Binnen het lied wordt steeds meer uitgepakt in uitbundige kostumeringen en mise-en-scenes. Een peper en zoutstel strooit met fonkelende glitters, de servetten (keurig in hun servetringen) dansen over het podium en het vuurwerk reikt uiteindelijk tot ver in de zaal.

Maar regisseur Glenn Casale is bij vlagen ook wat gehaast. De scene waarin Belle door Het Beest wordt betrapt in de westelijke vleugel van het kasteel is veel complexer dan ons wordt getoond. Zowel Belle als Het Beest kampen hier met tegenstrijdige emoties en handelen tegen beter weten in. Maar met het tempo van de scene en de afstand waarmee die gebracht wordt, komt daarvan niets aan het licht.

Hetzelfde geldt voor de ontknoping. De inval van de dorpelingen in het kasteel is voorbij voor je er erg in hebt, en ook het laatste gevecht van Het Beest lijkt vooral voor de formaliteit nog even gespeeld te worden.

Daardoor blijven Anouk Maas en Edwin Jonker als Belle en Het Beest ook wat onbevredigend. Een echte kans om met hun acteren of zang te vervoeren is ze niet gegund.

Disney’s Beauty & The Beast gaat meer over ensemblespel dan over hoofdrollen. Solistisch is iedereen weliswaar in orde, maar niemand springt er echt uit. Groepsscenes als Kom er in of de kroegscene Gaston zijn echte artistieke hoogtepunten. Casale en choreograaf MacInnis zijn op hun sterkst als het druk is op de vloer, en er uitgepakt mag worden.